ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ (Three Little Pigs)

Αναπολώντας τη χρονιά που πέρασε στους Δρόμους Ζωής

2010-06-12T10:04:00.001+02:00

Μία σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της. Μετά από απουσία αρκετών ημερών, πέρασα από το κέντρο των Δρόμων Ζωής στο Γκάζι. Το δίπατο σπίτι με την αυλή με υποδέχτηκε άδειο από παιδιά, δροσερό και χαρωπά αναστατωμένο από μερικούς εθελοντές και μαθητές λυκείου. Ένιωσα από τη μία χαρά, που οι υποχρεώσεις των μαθημάτων φτάνουν στο τέλος τους τόσο για εμάς τους καθηγητές, όσο και για τα παιδιά. Από την άλλη, το κέντρο ήταν άδειο…

Ανέβηκα στο πάνω πάτωμα, όπου γίνονταν τα μαθήματα γυμνασίου και λυκείου. Χώρος που φιλοξενεί εκτός από μαθήματα συγκρούσεις, όνειρα, γκρίνιες και μικρά θαύματα. Από τη μία τα παιδιά με την ενεργητικότητα και τη φρεσκάδα τους, από την άλλη οι μεγάλοι με την εμπειρία και το αίσθημα ευθύνης για το μέλλον των μαθητών. Συζητήσεις για την καλή λειτουργία του κέντρου, για τις υποχρεώσεις, τη συμπεριφορά μας. Όλα τίθενται, λες, από την αρχή, εμείς πρέπει να φτιάξουμε τις αρχές του κέντρου κάθε χρονιά, κάθε μέρα μάλλον, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς. Νέες ανάγκες παρουσιάζονται κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε τους κατάλληλους τρόπους να τις αντιμετωπίσουμε. Η τέχνη της οργάνωσης, της παιδείας και της κοινωνίας με τους άλλους είναι στην καρδιά της λειτουργίας των Δρόμων Ζωής.

Γυρίζοντας πίσω στην εικόνα του άδειου κέντρου, κοιτώντας τις αίθουσες διδασκαλίας ένιωθα το απόσταγμα των αγώνων μιας χρονιάς να έχει διαποτίσει το σπίτι. Και τη συγκίνησή μου ακολούθησε το αίσθημα χαράς ότι οι κόποι μας έχουν αποτέλεσμα, όχι τόσο από τους βαθμούς των παιδιών, όσο από τη φιλία και την αγάπη που κτίζουμε καθημερινά και που μας ακολουθούν και εκτός μαθημάτων. Μία τυχαία συνάντηση και κουβεντούλα στο δρόμοֺ η χαρά στις γιορτούλες μαςֺ ένα τσάι για αποσταμένους στην κουζίνα του κέντρου τα χειμωνιάτικα βράδιαֺ μια παιδική ζωγραφιά που σκαρώνει ένας μπόμπιρας και μας την χαρίζειֺ η ομαδική εργασία για το μπαζάρֺ τα φιλιά και οι αγκαλιές που δίνουμε και δεχόμαστε χωρίς λόγο, απλά επειδή αγαπιόμαστε!

Χωρίς προσπάθεια δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν εκκολάπτεται η ζωή.

Καλό καλοκαίρι!

Χρεωκοπία

2010-05-30T13:40:00.004+02:00

Πώς έχουμε μεγαλώσει οι τριαντάρηδες της Αθήνας; Μέσα στις πολυκατοικίες-κουτιά του ονείρου της αντιπαροχής, σε εκείνα τα εξαφανισμένα σήμερα σε αρκετές περιοχές της Αθήνας μπλοκ που εκμεταλλευόντουσαν κάθε εκατοστό του οικοπέδου για να αποδώσουν όσα περισσότερα διαμερίσματα.

Τι εισπράξαμε από αυτή τη διαπαιδαγώγηση των γονιών μας; Ότι το κέρδος είναι το παν. Εμμέσως πλην σαφώς μας πέρασαν το μήνυμα της προτεραιότητας του χρήματος σε σχέση με την ομορφιά. Γιατί η πολυκατοικία όσο και να την καλλωπίζουν οι νεότερες κατασκευές,δε συγκρίνεται με ένα παραδοσιακό σπίτι με την αυλή του,την περικοκλάδα του και τη σοφία της χωροταξίας του (χώρος να ζεις, να παίζουν τα παιδιά, να αναπαύονται οι ηλικιωμένοι).

Το σημερινό στυλ των λοφτς (sic) στις υποβαθμισμένες περιοχές του Γκαζιού, Βοτανικού, Κεραμεικού προβάλουν έναν τρόπο ζωής καθ’όλα αποδεκτό: είναι για εμάς τους τριαντάρηδες που έχουμε λεφτά να ξοδέψουμε στην πόλη, που κινούμαστε ακατάπαυστα και δεν έχουμε χρόνο για μικρολεπτομέρειες(σε κάποια λοφτς υπάρχει και υπηρεσία αγορών από σούπερ μάρκετ και αποστολής στην πόρτα μας).

Αν κοιτάξουμε τι έχουμε ανταλλάξει για τις νέες πολυκατοικίες που χτίζουν και πάλι κάθε εκατοστό του Γκαζιού, δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά: ακριβώς απέναντι έχουν επιβιώσει οι λιγοστές μονοκατοικίες ή παλιές λαϊκές κατοικίες. Χώρος να ανασάνεις στην αυλή, επικοινωνία, ουρανός. Το μεγάλο νυχτολούλουδο δίπλα στο κέντρο των Δρόμων Ζωής σκορπά μια μεθυστική μυρωδιά τα βράδια. Να μη μιλήσουμε για τη δροσιά που προσφέρει στην ατμόσφαιρα το πράσινο των αυλών.

Παλιά τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους του Γκαζιού. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το μετρό ήταν παλιά παιδότοπος. Τώρα, λίγα χρόνια μετά, η γειτονιά έχει μεταμορφωθεί σε λούνα παρκ των μεγάλων: η διασκέδαση, η δυνατή μουσική, τα αυτοκίνητα που περνούν. Τα παιδιά κλείστηκαν μέσα, η επιθετικότητά τους έχει γίνει αντιληπτή από εμάς τους εθελοντές του κέντρου.

Οι μεγάλοι επέβαλαν με το έτσι θέλω (και την άδεια του Δήμου) το στυλ διασκέδασης που παπαγάλισαν από το βιβλίο του νεοελληνισμού: κάθομαι και πίνω με τις ώρες καφέδες, τρώω και μετά κάνω και μια βόλτα στη γειτονιά των ιθαγενών. Όχι πως δεν υπάρχει σεβασμός στα δικαιώματα των κατοίκων από κάποιους. Απλά, έχω μια απορία: αυτός που θα νοικιάσει ένα διαμέρισμα στις νέες πολυκατοικίες του Γκαζιού, τι περιμένει σαν ποιότητα ζωής; Τη μουσική από το κλαμπ που μπουμπουνίζει από δίπλα; Το μεταμοντέρνο τσιμέντωμα που ανεβάζει το καλοκαίρι τη θερμοκρασία στα ύψη; Ίσως η εγγύτητα με το μουσείο Μπενάκη είναι ένα πλεονέκτημα, αλλά αποτελεί αυτό ποιότητα ζωής;

Πέρυσι ζούσα στη Λευκάδα και για να πάω να πετάξω τα σκουπίδια περνούσα από μονώροφα σπίτια, μία παλιά εκκλησία και τον κήπο της βιβλιοθήκης. Πήγαινα παντού με το ποδήλατο, δεν υπήρχε νέφος, δε χρειαζόταν να ξοδεύεις συνέχεια για να ζεις και να ψυχαγωγείσαι. Ο κόσμος καθόταν στα παγκάκια, συζητούσε, τα παιδιά έπαιζαν εκεί γύρω. Αυτό ήταν ένα καλό μάθημα και βίωμα της ποιότητας ζωής.

Στην Αθήνα αναρωτιέμαι τι μου προσφέρει η μεγάλη πόλη σε αντιστάθμισμα της ασχήμιας της, του κυκλοφοριακού χάους και της ακρίβειας: η αλήθεια είναι ότι γυρίζοντας πέρυσι από την επαρχία, μπορώ να βλέπομαι με τους δικούς μου ανθρώπους. Άλλο αν οι αποστάσεις το καθιστούν δύσκολο. Επίσης μπορούσα να πηγαίνω στα μουσεία ή στα θέατρα και να ψυχαγωγούμαι. Μετά από λίγο κουράστηκα. Είναι γεγονός ότι η μεγάλη πόλη προσφέρει, αλλά με αντάλλαγμα. Υπάρχουν βέβαια και οι δωρεάν εκδηλώσεις, όμως αυτό που κάνεις στη γειτονιά σου και σε ευχαριστεί, με τους δικούς σου ανθρώπους, σε αναπαύει και σε θρέφει. Τα άλλα δεν μπορούν να γίνονται καθημερινά, μπορούν; Πόσο μπορεί να τρέχει κανείς σε εκδηλώσεις, κάποτε θέλει κάτι πιο απλό, καθημερινό και ξεκούραστο.

Αυτό το τελευταίο βέβαια που έχουμε εξοβελίσει απ’ τη ζωή μας, γυρίζει τώρα αναγκαστικά με την κρίση. Αλλά είμαστε εκπαιδευμένοι για τα απλά και δημιουργικά και μπορούμε να τα κάνουμε στη γειτονιά μας; Μπορούμε όλοι να κάνουμε μια βόλτα με ποδήλατο; Έχουμε μια πρασιά να κάτσουμε και πιούμε ένα καφεδάκι; Τα παιδιά μας έχουν να βγουν να παίξουν χωρίς να τα πάμε σε παιδότοπο ή στο αλλού φαν παρκ; Τα ρεπορτάζ ακρίβειας στις παραλίες με κάνουν και απορώ: δεν μπορείτε να φτιάξετε καφέ και σαντουϊτσάκια απ’το σπίτι, και την ομπρέλα σας και να στρωθείτε στην άμμο, από το να νοικιάσετε ομπρέλα και ξαπλώστρες;

Η πνευματική, ηθική και αισθητική χρεωκοπία έχουν προηγηθεί. Και όχι, δεν βάζω τους πάντες στο ίδιο καλάθι. Απλά προβληματίζομαι και αναρωτιέμαι γιατί να δεχόμαστε να τρώμε πάνω στα πεζοδρόμια των γκλαμουράτων ρεστοράν, ενώ δίπλα μας περνούν τα αυτοκίνητα κι ενώ μάνες με καρότσια στριμώχνονται για να περάσουν. Γύρω σκουπίδια, γκράφιτι στους τοίχους (άσχημα, όχι ωραία!). Στο μπαρ το βράδυ οι τοίχοι φιλοξενούν μεγάλες φωτογραφίες με δολοφονημένες γυναίκες, ενώ κατά τις 11 μ.μ. μπαίνει μέσα και ζητιανεύει ένα κοριτσάκι. Όλα αυτά συμβαίνουν στον πλανήτη Γκάζι. Και με κάνουν να ντρέπομαι για τη χρεωκοπία μας.

Τα άνω Πετράλωνα είναι ένα παράδειγμα ανθρώπινης γειτονιάς της Αθήνας, με χαμηλή δόμηση, ταβερνάκια και πολιτιστική δράση. Είναι επίσης μια γειτονιά που αντιστέκεται στο βαρβαρισμό της γκλαμουροποίησης. Το Γκάζι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη μετατροπή του σε λούνα παρκ ενηλίκων, παρ’όλο που οι κάτοικοί του έχουν κάνει διαμαρτυρίες. Οι επισκέπτες όμως της περιοχές οφείλουν να ξέρουν και το σημαντικότερο να επιλέγουν. Έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε ό,τι μας πλασάρουν ,γιατί όμως; Όπως δε θα δεχόμασταν δίπλα στο σπίτι μας να ανοίξει ένα κλαμπ που μπουμπουνίζει μέσα στη νύχτα και μας στερεί τον ύπνο μας, έτσι θα έπρεπε να αποφεύγουμε αντίστοιχες καταστάσεις στις γειτονιές των άλλων.

Όταν βαρεθούμε το Γκάζι και αποφασίσουμε να κάνουμε οικογένεια, θα αποτραβηχτούμε στα περίχωρα της Αθήνας, που ήδη απλώνεται αχόρταγα προς τα ανατολικά, για να ζήσουμε μια ‘ανθρώπινη’ ζωή. Πίσω θα έχουμε αφήσει ένα νέο χάος ασχήμιας και υποβάθμισης. Και δε θα έχουμε να κατηγορήσουμε γι’αυτό τους γονείς μας που άλλαξαν μια ζωή στην αγροτική επαρχία με το όνειρο του διαμερίσματος, αλλά μόνο τους εαυτούς μας που χαλαρώσαμε τόσο, ώστε να δεχτούμε να μας πλάσουν στη φόρμα του καταναλωτή. Και τώρα χωρίς λεφτά, η γενιά των 700 ευρώ έχει στραφεί να θεοποιήσει αυτό που της δόθηκε: το βιομηχανικό, το βρώμικο και το άσχημο. Όχι όμως ομορφαίνοντάς το, αλλά με το να ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση και να ζούμε δίπλα στα σκουπίδια. Αυτή είναι η αληθινή χρεοκοπία μας.

Θεατρικό έργο Δρόμων Ζωής

2009-05-25T22:42:00.002+02:00

Οι Δρόμοι Ζωής, η εθελοντική οργάνωση που μεριμνά για τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά και τις οικογένειές τους στο Γκάζι,σας προσκαλεί στη θεατρική παράστασταση 'Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον-διασκευή για παιδιά' στο θέατρο 'Εμπορικόν', Σαρρή 11 & Ρ.Παλαμήδη 9 Ψυρρή. Την Κυριακή 31 Μαΐου στις 6.30 μμ.

Για περισσότερες πληροφορίες,δείτε την ιστοσελίδα : http://www.dromoi-zois.gr

Χριστουγεννιάτικο Bazaar!

2006-12-07T08:49:00.000+01:00

Έρχονται Χριστούγεννα και μας πιάνουν οι ευαισθησίες μας.

Μας πιάνει επίσης η ανάγκη να κάνουμε δώρα στους αγαπημένους μας (ξενόφερτο έθιμο,αλλά έχει ριζώσει πια,το ακολουθούμε!)

Αν θέλετε να συνδυάσετε το τερπνόν μετά του ωφελίμου,ελάτε στο Bazaar των Δρόμων Ζωής αυτό το Σαββατοκύριακο,και βοηθήστε μας να συνεχίσουμε το έργο στήριξης αποκλεισμένων κοινωνικά παιδιών και των οικογενειών τους στην περιοχή του Γκαζιού,αγοράζοντας στολίδια,εδέσματα και ολοκαίνουρια προϊόντα γνωστών εταιριών!

Οι Δρόμοι Ζωής είναι αμιγώς εθελοντική οργάνωση και με το Bazaar βγάζουμε τα περισσότερα έξοδα της χρονιάς,καθώς δεν εξαρτώμαστε από επιχορηγήσεις.Ως μέλος της παρακολουθώ και χαίρομαι την πρόοδο που κάνουν τα παιδιά και τα μικρά θαύματα που συντελούνται και σαν καλώ ολόψυχα να στηρίξετε την προσπάθειά μας.

Για λεπτομέρειες για το πού και πότε,ρίξτε μια ματιά στην πρόσκληση!Η Περσεφόνης είναι κάθετος της Πειραιώς και περνάει μπροστά από την είσοδο της Τεχνόπολης στο Γκάζι.Είναι εύκολο να μας βρείτε!

Για περισσότερες πληροφορίες για την οργάνωση δείτε εδώ:http://www.dromoi-zois.gr/

Για το τι έγινε στο προηγούμενο Bazaar (και τι θα χάσετε αν δεν έρθετε!)ρίξτε μια ματιά εδώ:http://volcaniccooking.blogspot.com/2005/12/blog-post_14.html

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά και εύχομαι καλές Γιορτές!

Ο Γιορτινός Λύκος

New friends

2006-07-18T23:35:00.000+02:00

I know that I should write a post about my sudden decision to move back to Athens. And I will do so, as soon as I have the time…the first weeks at home are quite hectic.

But I will devote my first post from Greece to two little friends who came quite unexpectedly to our back garden and filled my heart with joy.

The first friend was an Eastern Olivaceous Warbler (in Greek Ωχροστριτσίδα). It’s a bird with brown and pale ochre feathers, if I recognised it alright. I’m not very good at bird watching, but after a little research I read that its singing goes like ‘teak-teak’, and this fits the description of my friend’s voice!

The second and more exotic friend was a hoopoe!(Τσαλαπετεινός) Unbelievable find in a garden which is near a park with sick pine trees. I don’t know where the hoopoe came from, as hoopoes live in forests. There is a forest on the mountain near my place, but that’s a couple of miles away from here. What was the hoopoe doing in my neighbourhood? Hard to know.

A picture of a hoopoe from www.mani.org.gr

I saw the hoopoe early in the morning last Sunday. It was just after seven, when I had a look at the garden and saw this beautiful bird. Although I was far away (on the third floor), I could see its feathers and peculiar colours. It seemed as if it knew that I was watching, but I was very discreet and didn’t scare it. I think it smiled at me! It was very graceful and when it flew away, it drew a fine line in the air. What a creature!

Today I researched the internet and read the following on the site http://www.mani.gr/:

The hoopoe is one of the most exotic creatures of the forest. It is a real housewife: it looks for food with meticulous care and nibbles it without caring about what happens around it. Sometimes it comes out of the forest (that was my friend’s case)…It flies slowly like a butterfly (indeed!). If you come across it in summer, don’t scare it; it will make you feel serene. The hoopoe has this talent…(indeed it has!)

My hoopoe is a bit like me: it went to a foreign land, made friends, had a great time and then flew back home. And it hasn’t regretted it (I hope so for both me and the hoopoe!)

English summer

2006-06-06T22:59:00.000+02:00

It's summer, the temperature rises, but not so much as to prevent us from walking, cycling and working. That's one thing that I like about English summers: reasonable temperatures. I play Manu Chao, it's 10 in the evening and there's still twilight on he sky. The days are stretched, my mood is high and I'm broke as always. Who cares? (My bank, obviously!!!) I play Cesaria Evora and 'Sodad', beautiful, sad music from the Green Cape. I play Buena Vista Social Club from Cuba and remember that I haven't smoked the cigar that a friend got me for my birthday!!

I just came back from a short holiday in Greece (which was quite hectic, but I had the chance to swim in the sea!) and I'm in the middle of a vortex: looking for a job, working hard and possibly moving house soon (i want to beat the Guinness record: 5 moves in 9 months!). Life is hard but good.

It's just that I don't feel like writing much at the moment. Or better, spend as much time on the internet as I did before. It must be because of the birds that sing and the blue sky and the flowers, because I want to be out, walk and suck the countryside like a bee collects pollen (by the way my hay fever has struck me with all its might, I hate it!).

There are times that our horizons open outwards, whereas our thoughts concentrate on the within. We prefer to experience rather than gather our thoughts. But isn't this what exactly I am doing now? How shall I put it?

I don't know.I rather prefer play 'El cuadro de Tula' by Buena Vista Social Club. And get on with this bloody application form for yet another vacancy.

How I spend Easter (in pictures!)

2006-05-06T01:22:00.000+02:00

Καλή Ανάσταση

2006-04-21T14:25:00.000+02:00

Το 'Σταυρωμένο δέντρο' στο Charlecote Park...

The pale horse

2006-04-14T18:56:00.000+02:00

Replying to Me's comment on my previous post: Dear Me, this is the horse I was talking about. My painting from my wild years in Lancaster!!

I haven't read the Revelation yet, please forgive my ignorance.

Yours

A very Bad Wolf indeed

God-given days

2006-04-08T10:41:00.000+02:00

Green rolling hills with grass sparkling under the sunshine. Intermissions of small villages, built with stone or bricks, topped with thatched roofs, embellished with harmonious gardens. Pheasants pausing on the lawn, surprised to see me pass them. Trees swaying in the wind, birds gossiping full of joy for the glorious day.

I was a girl on a mission on Thursday, as I drove through the Warwickshire countryside: I delivered posters and flyers for our Easter activities. It was a change from the office work and an opportunity for me to visit places I hadn’t been to before. As I don’t have a car here, I rely on buses and so some areas are inaccessible to me…

But on that day I was a herald of Charlecote Park, spreading the word around, meeting people and indulging in the pleasures of spring and the English country. It’s nice to bring good news, people smile at you and are nice. And why shouldn’t they be? They walked their dogs, tended their gardens, managed their shops in a lovely environment. A small paradise, undisturbed, old, balanced, that was the picture Warwickshire offered me last Thursday. And I am grateful, because the last days have been tough, too much disappointment and insecurity kind of darkened my thought. It wasn’t a completely easy task though, since I hadn’t had my lunch before I left, so after one hour I grew terribly hungry! But hunger could not and did not spoil my day and my drive through fields, villages and small towns.

I was then compensated for the distress and frustration I had gone through. I even felt that somebody winked at me, I sensed an ironic, but paternal smile at my miserable mood. I was laughable indeed; but instead of laughter I received something more generous and less critical. And English countryside was the perfect means at the perfect time. God bless her!

It's spriiiing!!!

2006-03-29T14:20:00.000+02:00

At last, folks!

Spring did us a favour and came over to our cold and tormented island!

Hooray!

After4 months of low temperatures, a heat wave hits Britain and brings temperatures of up to 12 degrees! Unbelievable!

Along with spring came the easter lambs at Charlecote Park. Our correspondant, the Canary, sent us some exciting pictures:

Our correspondant, the Canary, dressed in his favourite greek warior's armour

An ewe and her lovely lambs.

A proud mum in the maternity ward.

Only a few hours old, but knows how to pose!

Enjoy Spring!

Βαμπιρικές μνήμες και χαμένες ευκαιρίες

2006-03-22T09:45:00.000+01:00

Θυμάμαι ένα εργο που είχα δει πέρσι,το 'Νοσφεράτου' του Βέρνερ Χέρτζοκ.Αρκετά τρομαχτικό:ήταν παραλλαγή της ιστορίας του κόμη Δράκουλα,χωρίς όμως το χάπι-εντ της πρόσφατης ταινίας του Κόπολα.Στην ταινία που είδα ο Δράκουλας πεθαίνει στο τέλος,όμως ο δαγκωμένος Χάρκερ γίνεται Βαμπίρ και παίρνει τη θέση του μακαρίτη.Στην τελευταία σκηνή λοιπόν,ο Χάρκερ καλπάζει με το άλογό του σε μία σουρεαλιστική άνυδρη έκταση,αφού πρώτα έχει πει:'Έχω τόσα πολλά να κάνω,και τόσο λίγο χρόνο.'

Κάπως έτσι ένιωσα όταν διάβασα τα post για την ημέρα της ποίησης στο blog του Πεφταστεριού και της Magica de Spell.Όχι σαν βαμπίρ καλέ!!!Ενοώ ότι νιώθω ότι τόσα πράγματα πρέπει να γίνουν και δεν έχω το χρόνο.Τι ωραία μέρα να προωθήσει κανείς την ποίηση και τι ωραία ιδέα!Αλλά χθες γύρισα στο σπίτι και έπεσα σε χειμέρια νάρκη.
Βέβαια είμαι κουρασμένη-πέρασα την προηγούμενη εβδομάδα δουλεύοντας,γράφοντας αιτήσεις για δουλειές και προετοιμάζοντας τη συνέντευξή μου για μια δουλειά (μάλλον δεν την πήρα,δε με πήραν ακόμη τηλ.).Έτσι νιώθω ψιλο-πτώμα...

Όμως τα post πάνω στη μέρα της ποίησης (ήταν εχθές) μου θύμισαν ότι πρέπει να είμαστε επί των επάλξεων,και να γρηγορούμε.Υπάρχουν τόσες υπέροχες ιδέες και ανθρώπινες δημιουργίες-δεν συγχωρούμαι λοιπόν να επαναπαύομαι στον καναπέ!(βέβαια σήμερα έχει τις 'Απελπισμένες νοικοκυρές',οπότε με βλέπω τουλάχιστον για μια ωρίτσα μπροστά στο χαζο-κούτι!!!)

Γρηγορείτε λοιπόν..

Αν και καθυστερημένα,παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα και το αφιερώνω στην καλή μου φίλη Κωσταντίνα που της αρέσει ο Καβάφης. Ολίγον βαρύ το θέμα,μην το δεις καλή φίλη και στενοχωρηθείς, και στεναχωρεθεί και το μωρό μαζί σου!! Αλλά τι να κάνουμε, δεν έγραψε πολύ χαρούμενα πράγματα ο ποιητής (και δεν νομίζω ότι το μωρό θα εκτιμήσει πολύ τα ερωτικά του, με τους νέους με τα φιλήδονα χείλη κλπ!!!).

Αυτό το ποίημα είναι μια απόδειξη ότι η ποίηση είναι πρακτική,δεν μιλάει για αεροβασίες,αλλά για πράγματα καθυμερινά που μας ταλανίζουν. Απλά οι ποιητές έχουν αυτό το κατιτίς που κάνει ένα απλό μήνυμα ζωής (το πώς να χειριζόμαστε τις αποτυχίες) διαμάντι νόησης και συναισθημάτων.

Ιδού:

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

‘The end of all things’

2006-02-26T00:49:00.000+01:00

Is there anything more beautiful, more complete, than a tree?

They stand silent, carrying micro-organisms, sheltering birds, animals and humans. Moss and lichen colour their bark, and their leaves in different seasons embellish our world. They keep in their cells the mysteries of life, providing oxygen, being the lungs of earth. How serenely they sway their branches in the wind, how bravely they withstand storms. And all these they do without complaint or need for praise, remaining always at the background of history.

You may say, that, no: man is the most complete creature on earth. Indeed, we obtain amazing abilities. We have created civilisations, have built mighty machines, have conquered the moon. We have brain, we have soul. Can trees make art, organise societies the way we do? And so on.

Trees have been victims of genocide for the sake of our civilisation and progress for a long time now. They have been eliminated from the face of earth in order to serve human interests. With our greedy appetite and our powerful weapons we cowardly have turned against defenceless nature and have plundered its wealth.

We are an amazing lot, we humans.

It’s been estimated that we will run out of petrol in 26 years. It’s been also calculated that if the whole population of our planet had the lifestyle of USA or UK, we would need 5 earths to meet our needs. (I haven’t read this just ‘somewhere’, these results were presented last week to a National Trust conference). Our entire ‘civilisation’ is unsustainable, unjust and unforgivable.

Edwin Pister, a biologist, has fought to save from extinction a very rare species of fish that live in small pools in the middle of a desert in the USA. He even got his case to the Supreme Court of the USA and won. When asked again and again why bother save such an insignificant fish (the Devil’s Hole Pupfish, it’s called) and tired of explaining the fish’s intrinsic value, tired of questions like ‘What’s so important about this fish?’ he would simply ask back his interviewers ‘What is so important about you?’ In this way he stressed the need for a new morality, which would attribute intrinsic value to organisms that until now is almost merely acknowledged to humans.

I will not go on lamenting for earth’s future and stressing our responsibility to change things. Before doing all this, we have to look inside us and ask, not what we have to do, but first and foremost, who are we. What is our morality, principles, beliefs and hopes. I was taken for a fool in the past for studying philosophy and was told that ideas are like air, uncontrollable and absent. Sadly, humans have waged wars for ideas and ideals. Every strategy and decision on finance and politics is influenced by priorities we set because of the ideas we believe in. The modern western European world was built on the idea of domination over nature. We knew little then and even less know. The language of the ‘savage’ Vintou Indians of California doesn’t have a word to translate the possessive verb ‘to have’. Indian chiefs didn’t rule, because this word did not exist in their vocabulary, they ‘stood’ with their people. Don’t expect others to change your way of thinking; there are examples of virtue in our world-look for them whenever they exist-they are there and wait for you to study, interpret and incorporate them in your life.

Every culture and religion has a book or oral tradition about the end of the world as we know it. The similarities between the incidents described in scripts and the signs of our times are obvious. They come to mind when we contemplate environmental issues. We have all heard about them, and I will not elaborate on them.

Going back to the title of this post, inverted commas were used, as it comes originally from the Lord of the Rings. I watched again the trilogy recently and found once more alarming similarities between the acts of the evil forces in the Tolkien’s work and our behaviour towards nature. Art works like motion pictures can move the wide audience, and I hope that the spectators of the trilogy were as astonished as I was while watching the part regarding the Ents and their avenge on the machine-crazed wizard. It is, strictly speaking, trees, that is nature, taking vengeance on men. It is lyrical, strong and very true. It is actually happening.

Ideas do exist. We sometimes look back with awe at the astonishing sagas of leaders in history and fantasy books. We all dream about adventures where we can prove our qualities and face the enemy. Well, I think that the enemy is staring at our faces right now and that we don’t have to go far in time or space in order to be engaged in heroic actions. Heroism, a quest to live for, an ideal, what we all humans long for, what gives meaning to our lives, can be pursued. I don’t mean just to demonstrate with environmental groups and charities (although it is a way to contribute to a good cause); I mean to face ourselves first and by trying to improve ourselves, to improve the world around us. I mean to think about the means we use, the impact of our actions and our lifestyle. Already the rich countries strive to fill the gaps in their lives, gaps that capitalism and wealth cannot satisfy, by turning to all sorts of groups that promise them peace and spiritual regeneration.

You can think about all that. Or you can decide one fine day to go for a walk in a park, in a forest, or up on a mountain and understand what I was talking about, and realise why I started talking about trees and ended up dealing with questions of upper importance. It all started from the trees.

Pictures from work

2006-02-08T09:19:00.000+01:00

My dear friend Floriane asked me to send her some pictures from work. I thought I should post them here, so that everyone can have access to them.

Shameless plug about Charlecote Park again!Sorry guys!

Yours sincerely

Bad Wolf

Charlecote Park going gourmet

2006-02-03T21:31:00.000+01:00

This post about Charlecote Park will satisfy your gastronomic needs! We are in the end of winter, but the weather is still harsh and we all could do with a little chocolate. Here’s my suggestion for those long, winter evenings, when you want to watch a dvd in your cosy living room, fix yourself a nice cup of tea or coffee, take your cat or your love in your lap, get lazy and enjoy a divine dessert!

Dear Elizabeth, our volunteer at Charlecote Park, bought a couple of weeks ago some Chocolate and Fruit Fridge Fingers for our staff tea brake. It goes without saying that the fingers disappeared within a couple of minutes! And why was that? Because they were absolutely gorgeous!

I investigated the incident on your behalf and for your well being, and here’s the recipe:

Elizabeth’s Delicious Chocolate
and Fruit Fridge Fingers

Ingredients

· 200 g dark chocolate (or 100 g dark and 100 g milk chocolate)
· 100 g butter
· 3 rounded table spoons of golden syrup

Dry ingredients:
· 200 g crushed sweet biscuits
· 100 g raisins
· 100 g chopped nuts
· 50 g cherries / cranberries

Preparation

In a large saucepan melt chocolate, butter and golden syrup.

Then, add all the dry ingredients: biscuits, raisins, nuts and cherries.

Turn mixture out into a brownie tin (just any tin would do). Chill in the fridge overnight. Cut out into fingers and enjoy!

The Three Little Pigs said: The fingers may remind the Greek friends of ‘kormos’.

Lists

2006-01-12T19:51:00.000+01:00

In the 10th century B.C. the Japanese poet Sei Shonagon listed the things she loved and the things that annoyed her in her journal called ‘The Pillow Book’. The Greek guests can have a look at the site of journalist Nikos Dimou and his own lists on http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=41&time_id=412&cat_id=41

I tried to follow their example.

So after the first two months in Warwick here are my lists of likes and dislikes:

What comforts me
Bus number 18 appearing in the middle of nowhere to take me home from work.

Reading the same fairy tales, although I know how they end.

That dreams live their own independent lives

That it’s not over yet

Things that I love to do

Lying in bed at night and drowsing while reading a book

Shopping from the local butcher (and feeling like Miss Marple on a mission)

Being awake when everyone’s asleep

Discovering music that blows me away

Things that annoy me

Waking from my drowsing at 3 in the morning and trying to get back to sleep

Things that I’m sorry to find out that do not impress me any more (or not as much as they did before)

The deer at Charlecote Park

The houses in Warwick

Things that still take me by surprise

The deer at Charlecote Park

The houses in Warwick

Things that wake me up from my bad mood

A starry night

A bright English sunshine

Naughty children not being aware of their mischief

What gets me in a bittersweet mood

‘Brokeback Mountain’

The cd of Nick Cave that Floriane copied for me

Too much walking in the evening

That my possessions will live longer than I will

What makes me desperate

The nice jacket I found on the sales doesn’t actually suit me

Bus number 18 is 20 minutes late and I wait in the bitter cold

I have to move house again

The laptop crashed again

I'm not allowed to cook after 7.30 pm!

Will I ever manage to travel to the North Pole?

What worries me

That all the above make me desperate!

What makes me proud

I am about to break the record of moving houses (4 in 6 months!)

What I think of before going to bed

Have I locked the door?

Have I locked the window?

Will it always be like this?

What I might not have the chance to do (and I’ll regret it)

A certain love confession

Hike mountains (going up even a couple of stairs leaves me breathless)

Little, silly joys of life

The message ‘you have new mail’

A reply to a post on my blog

The traffic light is green

The traffic light turned red, just when I needed stop cycling

PS: I would be more than happy to read your own lists!

Yes,I'm still around...

2006-01-12T19:46:00.000+01:00

...i'm just facing a couple of problems with my computer,so I can't write from home...which makes things complicated!

So,let me wish you Happy New Year and ask you to be a bit patient,i will be back soon with something poetic!!!

Yours

The Bad Wolf

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

2005-12-18T10:28:00.000+01:00

Τα καστήματα στολίζονται...
Διαφημίσεις κινητών με τον Santa Claus...
Οι δωροκάρτες και τα δάνεια δίνουν και παίρνουν...
Κι εγώ δεν μπορώ να μπω στο κλίμα...

Τι είναι τα Χριστούγεννα;
Μην είναι τα έλατα;
Μην τα ψηλά βουνά;

Ποιος το ξέρει να το πει;;

Εργασία λοιπόν: ‘Τα αγαπημένα μου Χριστούγεννα και πώς θα ήθελα να τα γιορτάσω'. Ξεκινάω εγώ:

Τζάκι! Χωρίς τζάκι δεν γίνεται δουλειά.(Κατά προτίμηση το τζάκι να έχει και γιαγιά από δίπλα). Ψήνουμε κάστανα, ξεφλουδίζουμε και τρώμε μανταρίνια και πετάμε τα φλούδια στη φωτιά για να κάψουν και να αναδύσουν το υπέροχο άρωμά τους...Λέμε ιστορίες..Οι μαμάδες χαλαρώνουν, βγάζουν τις ποδιές και μεταμορφώνονται από κομάντος της κουζίνας στους εαυτούς τους. Μας λένε πώς περνούσαν τα δικά τους Χριστούγεννα. Μας λένε ιστορίες και κάλαντα από την Πατρίδα (τον Πόντο).

Κάλαντα! Θέλω παιδάκια-κατά προτίμηση παράφωνα!-να έρθουν και να μου πουν τα κάλαντα. Κρατάν καραβάκια, παίζουν μελόντικες, έχουν τσουλούφια που τους πέφτουν στα μούτρα...και τραγουδούν όλο πάθος!!!Έτσι και παν να σταματήσουν στην 2η στροφή,τους λέω 'πείτε και παρακάτω.Τι;;;;δεν ξέρετε παρακάτω;' Ξεκινώ και τους λέω παρακάτω. Τώρα ποιος θα δώσει λεφτά σε ποιον;!

Έλατο. Μάλλον όχι Ελληνικό,αλλά αγαπημένο.Να πω την αμαρτία μου,αγαπώ τα αληθινά έλατα...ιδικά αυτά που δεν έχουν συμμετρία και θυμίζουν τις καταβολές τους από δάση κι όχι από καλούπι ανθρώπινο.Εκεί που περπατούν οι λύκοι και φωλιάζουν οι κουκουβάγιες,από κει έρχεται το έλατό μου,όλο σοφία,να στολιστεί και να στολίσει και το σπίτι.Το στολίζω με καρύδια,ψημένα αστεράκια,και κόκκινες γιάλινες μπάλες.Το δέντρο έχει και φωτάκια κι όταν τελειώσω τον στολισμό μοιάζει με αγγελιαφόρο από μακρινό κόσμο που μου φέρνει χαρούμενο μήνυμα.

Γλυκά.Καμπάνες που χτυπούν.
Παραμύθια του Παπαδιαμάντη.
Χειροτεχνίες.

Τι ωραία!

Εκεί που όλα έχουν μελώσει, εμφανίζεται το κοριτσάκι με τα σπίρτα.
Είναι ξυπόλυτο και κρυώνει.Φοράει κουρέλια.Όταν θα τρώμε το Πρωτοχρονιάτικο δείπνο,αυτό θα έχει παγώσει.

Αυτό το κοριτσάκι έρχεται από μία μακρινή χώρα,εκεί που δεν τολμάω να πατήσω. Από μέσα μου.

Εκεί που όλοι είμαστε μόνοι, ορφανοί, χιονίζει, και κανένας δε συμμερίζεται τον πόνο μας. Κανένα χάδι δεν απαλύνει τις συμφορές μας. Είμαστε γυμνοί και απροστάτευτοι στα δεινά του κόσμου, έτσι όπως ακριβώς ήρθαμε στη γη. Και κυρίως γυμνοί απέναντι στις ψευδαισθήσεις και στη ματαιοδοξία μας.Όταν οι ονειροφαντασίες για τις ‘τέλειες’ γιορτές μου έχουν πάρει τα μυαλά, η πραγματικότητα έρχεται και μου σκάει ένα τεράστιο χαστούκι.

Τότε βλέπω ότι κανένας δεν κάθεται στο τζάκι. Ότι οι ‘μεγάλοι’ δεν μπορούν να μας φροντίσουν σε όλα τα πράγματα, κι ότι εμείς πρέπει να τους φροντίσουμε. Τα όνειρα που δε βγήκαν αληθινά, τα χρόνια που περνάνε ασήμαντα σα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Βλέπω τις οικογενειακές κόντρες, τις γκρίνιες, το δέντρο έχει χλωμιάσει, τα στολίδια θαμπώνουν.

Κι εκεί η γιορτή μαυριζει. Βαραίνουν πάνω μου όλα αυτά που ‘πρέπει’ να γίνουν. Ξεκινάω έναν αγώνα δρόμου, ενώ ξέρω καλά ότι δεν πρόκειται να βγω νικητής. Προσπαθώ να παίξω σε μια ταινία που δεν έχω γράψει εγώ το σενάριο και όταν η πραγματικότητα τα φέρνει αλλιώς, μένω απαρηγόρητη...

Μπα σε καλό μου,τι μ'έπιασε νυχτιάτικα;;;Όλα ξεκίνησαν με τη φράση που μου έγραψε ένας φίλος ‘όλα στολίζονται, εγώ όμως δεν μπορώ να μπω στο κλίμα’. Ναι,κάτι δεν πάει καλά με το φανταστικό κλίμα...Η πραγματικότητα είναι τρομακτική..Από τις φαντασίες λοιπόν,καλύτερα ας είμαι πιο πρακτική και ας κάνω το εφικτό καλό. Κι ας δω τι πραγματικά σημαίνουν τα Χριστούγεννα. Γιατί παραμονεύουν τα κοριτσάκια με τα σπίρτα που μου χαλούν την ‘ονειρεμένη’ συνταγή...

Καλές γιορτές να έχουμε

Flocking sheep

2005-12-04T22:47:00.000+01:00

An old greek saying describes the situation when someone has to do a job which is completely unappropriate to their skills as 'They asked the wolf to flock the sheep.'

Well,this is what I did last Tuesday at Charlecote Park!!!

It was a change from flocking children (oh,dear,how blasphemous of mine!) and part of my shadowing the park warden, who is responsible for the old breed of Jacobean sheep in the park.

I proved to be very good as shepherd of the little rascals!

We had to lead them in a kind of a corridor,where a volunteer gave them a medicin.Sheep are like water:once you get the first one moving towards one direction,the others follow blindly.It was funny to see two or three sheep trying to squeeze into a space suitable for only one!Mind,they're not the smartest creatures!

Then we had to separate the ones with dirty bums (!!!)and get them to Howard,the warden,who gave them a shave.By the way,shaving is necessary in order to avoid having warms eating up their bums!Poor darlings!

Soooo,we had to catch them-and catching a sheep is a hard task.It's umbelievable how strong these alive cutlets are!The moment we grabbed them from their fleece,they struggled and managed to escape.Then,we had to grab them from their horns,ride them like a horse and walk them near the fence.Afterwards,we held them tight from their horns and squeezed their bellies against the fence,so that they couldn't get away.Does this sound cruel???Well,remeber that our aim was to get them clean and protect them against the worms...

I had a very good time,and seriously consider a career in flocking.Do I hear laughter???

I immortalised below a scene from my cooperation with the lovely sheep:

The three little pigs said:Aren't they supposed to check their employers' criminal record at the National Trust,before they start working and eliminating innocent livestock??

Στις όχθες του ποταμού Avon κάθησα κι έκλαψα

2005-11-24T05:00:00.000+01:00

...δηλαδή όχι ακριβώς, απλά πάντα ήθελα να κλέψω αυτή την ατάκα!! (Μπορεί κάποιος να μου θυμίσει αν είναι από βιβλίο του Κοέλιο ή του Λόρκα,γιατί δε θυμάμαι..).

Ξεκίνησε λοιπόν το ειδύλλιο με το Charlecote Park...

Συνεχίζοντας την προπαγάνδα, επαναλαμβάνω για όσους δεν κράτησαν σημειώσεις, ότι το Charlecote Park είναι το παραπάνω φτωχικό σπίτι της οικογένειας Lucy, η οποία κατοικεί στην περιοχή εδώ και 800 χρόνια!!Το σπίτι είναι 500 χρονών,αλλά το είχαν ανακαινήσει επί Βικτωριανής εποχής, δηλαδή τον 19ο αιώνα.

Οι απόγονοι της οικογένειας, που τώρα ονομάζεται Fairfax-Lucy (διότι κάποια κληρονόμος Lucy παντρεύτηκε κάποιον Fairfax και κράτησαν και τα δύο ονόματα για να συνεχιστεί η δυναστεία) συνεχίζουν και μένουν στην σπιταρόνα, ενώ εμείς οι κοινοί θνητοί δουλεύουμε για το κομμάτι του σπιτιού που είναι μουσείο. 'Εχουμε λοιπόν την τιμή να συγκατοικούμε με τον Βαρώνο (;;!) Fairfax-Lucy, τη γυναίκα του Έρικα και τα δύο παιδάκια τους.

Κουτσομπολιο: ένας εθελοντής επιθεωρεί το πάρκο, το οποίο τις καθημερινές είναι κλειστό στο κοινό, όταν ξαφνικά βλέπει να προβάλει από την ομίχλη μια γυναικεία σιλουέττα! Η αναιδής παρείσακτη κάνει jogging και δε δείχνει να πτοείται από την παρουσία του φύλακα. O φύλακας παρεμβαίνει αποφασιστικά και η παρέμβαση έχει καταστρεπτικές προεκτάσεις.

Η στιχομυθία έχει ως εξής:

Φύλακας: Κυρία μου, έχετε μπει σε ιδιωτική περιοχή!

Αναιδής jogger: Είμαι η λαίδη Έρικα.

Φύλακας: x#x***

Οποίο μεγαλείο! Να κατοικείς σε παλάτι και να περνάνε για τουρίστα!

Θα αντιγράψω τη λαίδη!

Θα βρω εκείνο το χωραφάκι του παππού στη Σαμαρίνα (το οποίο έχει καταπατηθεί; 'Ηταν στην πλατεία, αν κανείς ποτέ...) και θα κάνω jogging, μέχρι να μου την πει κάποιος και να απαντήσω με φυσικότητα: μα είμαι Βαβούρι με τη βούλα-πώς τολμάτε;;; (ωχ, το παράκανα, η λαίδη Έρικα ήταν πολύ πιο ευγενική..).

Και καπάκι θυμήθηκα ανάλογη κατάσταση με παρκάρισμα στο δρόμο στο πατρικό της μητέρας μου. Διότι στην Ελλάδα μας ανήκουν ΚΑΙ οι δρόμοι, όχι μόνο τα σπίτια και το πεζοδρόμιο...Το λοιπόν παρκάρω, κάνει να μου την πει ο γείτονας, και σκάω χαμόγελο εκατομμυρίων-αλά Fairfax-Lucy-και στην αντεπίθεση ομολογώ 'Είμαι η κόρη της Σίτσας!!'...οπότε ο δρόμος μου κατακυρώθηκε, απλώθηκαν χαλιά και συνέχισα το parking.

Για να προσγειωθούμε, το Charlecote έχει και τα κακά του, τουτέστιν, εχθές έφαγα ήττα περιμένοντας το λεωφορείο μισή ώρα στους -2 βαθμούς...διότι οι δρόμοι κατά τις πέντε μεταμορφώνονται από ήσυχοι επαρχιακοί σε Πατησίων με μποτιλιάρισμα...και δεν έχει και μετρό για να την κάνει κανείς!

ΒΕΒΑΙΑ, τα καλά δεν σταματάνε εδώ: το Charlecote είχε την τιμή να φιλοξενήσει τα γυρίσματα της ταινίας Libertine με τον Johnny Depp!! Αν σας πω ότι καθημερινά θα ανεβαίνω την σκάλα που ανέβηκε ο Johnny;;! Μπορεί κανένας κόκκος σκόνης που ξέφυγε από την κόμμη του, να πήγε και να κάθησε στο δοκάρι της πόρτας και μετά να έπεσε πάνω μου! (δεν τα καθαρίζουν συχνά αυτά τα μέρη!) Ριγώ και στην σκέψη...Δε θα πλυθώ μέχρι το τέλος του συμβολαίου μου...Πάω να δω το έργο μεθαύριο και θα δώσω ανταπόκριση! Το αφεντικό πάντως μου είπε ότι τον γνώρισε και είναι κούκλος (το ξέραμε αυτό!) Ορίστε και η σχετική ιστοσελίδα: http://www.nationaltrust.org.uk/main/w-global/w-news/w-features/w-features-story8.htm

Ο Χαρούμενος Λύκος

Σχόλιο από τα τρία γουρουνάκια: Όσο ο Λύκος θα βλέπει το Libertine, εμείς θα παίζουμε κροκέ στο μίνι γήπεδο του Charlecote!

Apple crumble

2005-11-20T14:57:00.000+01:00

Yesterday I had my goodbye party with friends in Newcastle.I had made an apple crumble and my friends asked for the recipe,so I thought it should be my first article! (i have included some pictures to help you with the process!!)

You need:

1 cup of oil (my 1 cup equals to 2/3 of an English mug)

1 egg

3 cups of sugar

5 apples

5 cups of plain flour

2 spoonfulls of cinnamon (tea spoons)

a pinch of clove

2 spoonfulls of baking powder (tea spoons)

For the crumble

Add the oil, egg, 2 cups of sugar and mix them. Add 5 cups of flour and the baking powder and mix them, until the mixture looks like crumbs and small balls.

For the filling

Peel the apples and grate them. Add 1 cup of sugar, cinnamon, clove and mix. It's ok,if it gets juicy.

In the oven dish!

Oil the oven dish. Lay half of the crumble on the bottom, then the filling and then the rest of the crumble.

Bake it in pre-heated oven for 45 minutes.

Once the crumble is ready and out of the oven, you can add some cinnamon or caster sugar on the top.

(That's me eating the crumble!)

The 3 little pigs said: we think that the Bad Wolf did an excellent job, but we didn’t taste the dessert, as we were too scared to get near the dinner table. We didn’t want to give him any ideas…